The sound of silence

Na een paar ‘werkdagen’ waren we wel weer eens aan een wandeldag toe. Een wandeling op de grens van Frankrijk en Italië. Met de auto naar Col da la Lombarde op 2350 mtr. Daar starten we.  Het is heerlijk wandelweer, graad of 20. De route loopt langs bergkammen naar een klooster St Anne (Italië). We blijven lange tijd op hoogte en het is werkelijk adembenemend mooi. Het uitzicht, maar vooral opvallend ‘de stilte’. Er was geen wind, er waren geen vogelgeluiden, alsof we in een geluiddichte ruimte waren. Meer dan ooit werd ik me bewust dat we eigenlijk de afwezigheid van geluid nooit meemaken, en dat het bijna eng, sinister aanvoelt. En dan opeens horen we een leeuwerik kwinkeleren. In Nederland hoor ik de leeuwerik eigenlijk nooit meer; dus dit was een heel welkom geluid.  

Dan komt eindelijk de afdaling. Deze is steil, in korte tijd moeten we 500 meter afdalen, als klipgeiten dalen we over grote rotsblokken naar beneden. In the middle of nowhere staat daar het klooster st Anne, hier loopt ook  een pelgrimsroute en dat verklaart de vele geïmproviseerde kapelletjes onderweg.
We kunnen bij het klooster wat eten en drinken. Een bijzondere plek. In het kerkgebouw hangen honderden tekeningen. Van mensen die ergens voor dankzeggen en het onderwerp getekend hebben. Botsende auto’s, omgevallen tractoren, motoren, een kind dat onder een auto lag, kortom een scala aan calamiteiten uitgebeeld, die kennelijk goed zijn afgelopen.

We zijn hier op de helft van de route, en 500 mtr dalen betekent ook weer 500 mtr omhoog. Eerst lopen we een stuk door een soort jungle, waarbij je niet ziet waar je je voet neerzet. Ik struikel, en even later kom ik er achter dat ik beide brillen kwijt ben (m’n zonnebril en m’n gewone bril hingen beide aan de hals van m’n shirt). Dus weer stuk teruglopen om m’n brillen tussen al het groen te zoeken. Maar, gevonden! Het land wordt steeds drassiger, zompiger. Dan moeten we ook nog een rivier oversteken. We zoeken een goede plek met voldoende stapstenen. We kiezen de meest gunstige, maar is nog steeds een lastige passage. De rugzak met telefoons gooien we naar de overkant. Dat was heel verstandig, want ik stap dus mis en glij van de steen af. M’n rechterhelft zakt in het water. Ik kom er goed van af, maar m’n ene helft is wel nat. Daarna wordt het flink doorstappen. Donkere wolken pakken zich samen, en bij de bergen waar we vandaan kwamen begint het al te rommelen. Het laatste stuk van de route hebben we -voorzover mogelijk- in marstempo gedaan, onderweg spiedend naar een schuilplek voor het geval we door het onweer worden ingehaald. Die zijn er niet echt, dus gaan met die banaan. We krijgen wel wat regen, maar de onweer zijn we voorgebleven. 

De stilte was letterlijk de ‘stilte voor de storm’.