Lente in Isola

Nog maar tien dagen geleden sneeuwde het op één dag 20 centimeter. De dag daarna was alles weer gesmolten en vanaf die dag is hier de lente begonnen. En dat gaat dan meteen in een razend tempo. De larix - de enige boom die op deze hoogte groeit; tevens de enige naaldboom die haar naalden in de winter verliest – is binnen een week veranderd van kale takken in een frisgroene boom met heel fijne, zijdezachte naaldjes.

Ook de temperatuur is nu meestal aangenaam. De omgevingstemperatuur is weliswaar koel (graad of 17-18), maar de zon heeft op deze hoogte enorm veel power (insmeren dus), waardoor het hier heel aangenaam is.

Tijdens onze wandeltochten zien we telkens ook weer nieuwe bloemen verschijnen. Met onze plant-app leren we heel veel over de alpenflora, waaronder natuurlijk de gentiaan, orchidee, een leliesoort, een ranonkelsoort.  Ik waan me af en toe een Heidi in de alpenweide.

Het dorp Isola 2000 ontwaakt langzaam uit haar comateuze toestand. Een maand geleden was het bijzonder als we mensen zagen. Eén auto per dag die langskwam was voor ons al een evenement. Nu zien we steeds vaker wandelaars en fietsers (pff wat een klim) voorbijkomen. En tijdens hemelvaart- en pinksterweekend heel veel auto’s en motoren, waardoor wij ons af en toe op het circuit van Monaco waanden. (Robert gaat hier nog een keer een stukje over schrijven). Zoveel herrie, dat we weer bijna terugverlangen naar de comateuze toestand van voorheen.

En ja, als het lente wordt, komen de dieren weer naar buiten. Vanaf ons terras horen we de koebellen van de boerderij 100 meter lager in het dal gelegen. Dit weekend was er in een dorp hier één uur rijden vandaan, St Etienne de Tinée, een schaapsscheerdersfeest. Om 10 uur ’s morgens werden enkele duizenden schapen in een razend tempo door de straten, tussen het publiek door gejaagd. Langs de kerk, waar de pastoor de beesten zegende met de wijwaterkwast. Op een andere plek werden de schapen geschoren. Aan het einde van de middag werden de schapen naar de zomerweide gebracht, begeleid door een stoet mensen. We hadden het plan om ons bij deze groep aan te sluiten. Een wandeling van twee uur naar boven. Voor de terugtocht naar het dal zou speciaal voor deze gelegenheid de skilift geopend worden. Wij hebben rond het middaguur geluncht met (schoon)zus Jackie en zwager Jan Jacob. Dit was erg gezellig, wijntje erbij, waardoor we maar hebben afgezien van de schapen-exodus.

Tussen dit soort tripjes en wandeltochten door zijn we natuurlijk ook nog bezig met schilderen. Alhoewel bij dit soort afmetingen misschien nauwelijks waarneembaar, vinden wij zelf dat het toch gestaag vordert.  Ideaal is het om tijdens het schilderen podcasts of een luisterboek te beluisteren. Terwijl ik bezig ben, kan ik me zeer goed concentreren op het verhaal (wat niet lukt als ik stil zit, dan val ik altijd in slaap). Inmiddels ben ik al aan mijn derde boek bezig.

Ondertussen zijn we weer door onze voorraad voedsel heen, dat betekent dat we morgen  naar Nice moeten om ons proviand weer aan te vullen. We maken er een stedentrip in etappes van. Telkens als we naar Nice gaan hangen we een halve dag de toerist uit, lunchen in de stad en op de terugweg de boodschappen inslaan voor 14 dagen. We doen dit pas op de weg terug, omdat we natuurlijk veel dingen kopen die in koelkast of vriezer moeten  bewaard.